Shloka 2
Udyoga-parva Adhyāya 69: Dhṛtarāṣṭra’s Reverential Address to Sañjaya on Vāsudeva
संजय उवाच श्रुतं मे वासुदेवस्य नामनिर्वचनं शुभम् | यावत् तत्राभिजाने5हमप्रमेयो हि केशव:,संजयने कहा--राजन्! मैंने वसुदेवनन्दन श्रीकृष्णके नामोंकी मंगलमयी व्युत्पत्ति सुन रखी है, उसमें जितना मुझे स्मरण है, उतना बता रहा हूँ। वास्तवमें तो भगवान् श्रीकृष्ण समस्त प्राणियोंकी पहुँचसे परे हैं
sañjaya uvāca śrutaṃ me vāsudevasya nāmanirvacanaṃ śubham | yāvat tatrābhijāne 'ham aprameyo hi keśavaḥ ||
สัญชัยกล่าวว่า “ข้าได้สดับคำอธิบายอันเป็นมงคลถึงรากศัพท์และความหมายแห่งพระนามของวาสุเทวะแล้ว เท่าที่ข้าจำได้ ข้าจะเล่าตามนั้น; เพราะเกศวะนั้นแท้จริงหาประมาณมิได้—เกินกว่าที่สรรพสัตว์ทั้งปวงจะเข้าถึงได้โดยสิ้นเชิง”
संजय उवाच
Educational Q&A
Even when sacred traditions explain the meanings of the Lord’s names, the divine reality remains ultimately immeasurable; the speaker models humility by sharing only what he truly remembers and knows.
Sañjaya begins a discourse about the auspicious etymologies and significance of Kṛṣṇa’s names, telling the king that he will recount them only to the extent he can recall, while affirming Kṛṣṇa’s transcendence as ‘aprameya’ (beyond measure).