Shloka 5
Nara-Nārāyaṇa Precedent and Bhīṣma’s Counsel on Kṛṣṇa–Arjuna; Karṇa’s Reply
तेषां मनश्न तेजश्वाप्पाददानाविवौजसा । पूर्वदेवी व्यतिक्रान्ती नरनारायणावृषी,इसी समय पुरातन देवता नर-नारायण ऋषि उधर आ निकले और अपनी कान्ति तथा ओजसे उन सबके चित्त और तेजका अपहरण-सा करते हुए उस स्थानको लाँघकर चले गये
teṣāṁ manaś ca tejaś ca apādadan iva ojasā | pūrvadevā vyatikrāntau nara-nārāyaṇāv ṛṣī ||
ในขณะนั้นเอง ฤๅษีผู้เป็นเทพดั้งเดิมทั้งสอง—นรและนารายณะ—ปรากฏขึ้น ด้วยโอชะและรัศมีของท่าน ประหนึ่งดึงเอาจิตและเดชของผู้ร่วมประชุมทั้งปวงไปเสีย แล้วก้าวข้ามสถานที่นั้นมุ่งหน้าไปข้างหน้า—ความรุ่งโรจน์นั้นทำให้ความทะนงทั่วไปต้องก้มลงเอง
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical supremacy of spiritual discipline: true authority can arise from tapas and inner radiance (tejas/ojas), which naturally subdues arrogance and redirects attention from worldly power to dharma.
Two revered, ancient divine sages—Nara and Nārāyaṇa—appear and pass through the gathering. Their radiance and spiritual force are so overwhelming that it feels as if the minds and splendor of everyone present are momentarily taken away.