Shloka 84
Rāma–Jāmadagnya-janma-kāraṇa and Kṣatra-kṣaya
Paraśurāma’s origins and the depletion/restoration of kṣatriya lineages
यदि मामभिरक्षन्ति तत: स्थास्यामि निश्चला,यदि वे क्षत्रिय मेरी रक्षा करें तो मैं अविचल भावसे स्थिर हो सकूँगी। इन बेचारोंके बाप-दादे मेरे ही लिये युद्धमें अनायास ही महान् कर्म करनेवाले परशुरामजीके द्वारा मारे गये हैं
yadi mām abhirakṣanti tataḥ sthāsyāmi niścalā | yadi ve kṣatriyā me rakṣāṃ kurvanti tarhi aham avicala-bhāvena sthirā bhaviṣyāmi | ime caite durbhāgyāḥ pitaraiḥ pitāmahaiś ca mamaiva kṛte yuddhe anāyāsena mahā-karmā paraśurāmeṇa hatāḥ ||
วาสุเทวะกล่าวว่า “หากพวกเขาคุ้มครองเรา เราจักตั้งมั่นไม่หวั่นไหว หากเหล่ากษัตริย์นักรบ (กษัตริยะ) เหล่านี้ยอมรับการพิทักษ์เราโดยแท้ เราก็จักยืนหยัดมั่นคงไม่เอนเอียง แต่บิดาและปู่ของคนผู้น่าสงสารเหล่านี้ ได้ถูกปรศุราม—ผู้กระทำมหากรรมโดยไม่รู้เหน็ดเหนื่อย—สังหารในสนามรบ ก็เพราะเราเพียงผู้เดียว”
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of protection (rakṣā) as a kṣatriya duty: true guardianship stabilizes the vulnerable, yet past violence—especially done ‘for one’s sake’—creates moral debt and compassion for those bound by inherited conflict.
Vāsudeva speaks about being able to remain steadfast if the kṣatriyas protect him, while recalling that these warriors’ ancestors were earlier slain by Paraśurāma in wars connected to his own cause—bringing a note of pity and ethical reflection into the situation.