Shloka 21
अध्याय ३३१: नारायणकथा-प्रशंसा तथा नारदस्य श्वेतद्वीप-निवृत्ति एवं बदरी-आगमनम् | Chapter 331: Praise of the Nārāyaṇa Narrative; Nārada’s Return from Śvetadvīpa and Arrival at Badarī
अन्तो नास्ति पिपासायास्तुष्टिस्तु परमं सुखम् | तस्मात् संतोषमेवेह धनं पश्यन्ति पण्डित:,तृष्णाका कभी अन्त नहीं होता। संतोष ही परम सुख है, अत: पण्डितजन इस लोकमें संतोषको ही उत्तम धन समझते हैं
anto nāsti pipāsāyās tuṣṭis tu paramaṃ sukham | tasmāt santoṣam eveha dhanaṃ paśyanti paṇḍitāḥ ||
ความกระหายอยากไม่มีที่สิ้นสุด; ความสันโดษเท่านั้นเป็นสุขสูงสุด. เพราะฉะนั้นบัณฑิตจึงเห็นว่าสันโดษเองคือทรัพย์อันประเสริฐในโลกนี้.
नारद उवाच
Educational Q&A
Desire (tṛṣṇā/pipāsā) is inherently without a final endpoint, so chasing it cannot yield lasting peace; true and stable happiness is found in santoṣa (contentment), which the wise treat as the greatest form of wealth.
Within the didactic setting of the Śānti Parva, Nārada delivers a moral instruction: he contrasts the endlessness of craving with the completeness of contentment, urging a value-shift from external acquisition to inner sufficiency.