Shloka 83
नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
विश्वावयुरुवाच तथ्यं शुभं चैतदुक्त त्वया विभो सम्यक् क्षेम्यं दैवताद्यं यथावत् । स्वस्त्यक्षयं भवतश्चास्तु नित्यं बुद्धा सदा बुद्धियुक्त मनस्ते
Viśvāvasur uvāca—tathyaṁ śubhaṁ caitad uktaṁ tvayā vibho samyak kṣemyaṁ daivatādyaṁ yathāvat | svasty akṣayaṁ bhavataś cāstu nityaṁ buddhā sadā buddhiyuktaṁ manas te ||
วิศวาวสุกล่าวว่า “ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ถ้อยคำที่ท่านกล่าวนั้นจริงและเป็นมงคล ท่านได้พรรณนาพรหมัน—เหตุแรกแห่งเหล่าเทพ—อย่างถูกต้องและเป็นลำดับ เป็นถ้อยคำเกื้อกูลและเป็นประโยชน์ยิ่ง ขอความสวัสดีอันไม่เสื่อมสูญจงมีแก่ท่านเป็นนิตย์ ขอจิตของท่านจงตื่นรู้เสมอและประกอบด้วยปัญญา”
याज़्ञवल्क्य उवाच
Educational Q&A
The verse affirms that a correct, orderly exposition of Brahman as the primordial source of the gods is both true and auspicious, and it highlights the ethical-spiritual ideal that the teacher’s mind should remain continually awakened and united with wisdom.
After hearing the discourse, Viśvāvasu offers respectful praise and a benediction—wishing the speaker imperishable welfare and steady wisdom—signaling closure to this portion of the instruction.