Shloka 9
अव्यक्त-मानस-सृष्टिवादः
Doctrine of Creation from the Unmanifest ‘Mānasa’
पुत्रशोकाभिसंतप्तं राजानं शोकविद्वलम् | विषण्णमनसं दृष्टवा विप्रो वचनमब्रवीत्,राजा सेनजितके पुत्रकी मृत्यु हो गयी थी। वे उसीके शोककी आगसे जल रहे थे। उनका मन विषादमें डूबा हुआ था। उन शोकविह्नल नरेशको देखकर ब्राह्मणने इस प्रकार कहा--
putraśokābhisaṃtaptaṃ rājānaṃ śokavidvalam | viṣaṇṇamanasaṃ dṛṣṭvā vipro vacanam abravīt |
เมื่อพราหมณ์นั้นเห็นพระราชาผู้ถูกไฟแห่งความโศกเพราะโอรสแผดเผา อ่อนแรงด้วยความเศร้า และมีพระทัยหม่นหมอง ก็ได้กล่าวถ้อยคำดังนี้
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse sets up a dharmic lesson: intense personal grief can cloud judgment, especially for a ruler, and therefore wise counsel is needed to restore steadiness, perspective on mortality, and right conduct.
A king is overwhelmed by the death of his son. Observing his despondency, a Brahmin begins to speak—introducing a consolatory and instructive discourse that follows.