Shloka 47
अव्यक्त-मानस-सृष्टिवादः
Doctrine of Creation from the Unmanifest ‘Mānasa’
पूर्वदेहकृतं कर्म शुभं वा यदि वाशुभम् । प्राज्ञ मूं तथा शूरं भजते यादृशं कृतम्,मनुष्य बुद्धिमान् हो, मूर्ख हो अथवा शूरवीर हो, उसने पूर्वजन्ममें जैसा शुभ या अशुभ कर्म किया है, उसका वैसा ही फल उसे भोगना पड़ता है
pūrvadehakṛtaṃ karma śubhaṃ vā yadi vāśubham | prājñaṃ mūṃ tathā śūraṃ bhajate yādṛśaṃ kṛtam ||
กรรมที่ได้กระทำไว้ในกายก่อน—จะเป็นกุศลหรืออกุศล—ย่อมให้ผลตามสมควร ไม่ว่ามนุษย์จะเป็นผู้รู้ ผู้เขลา หรือผู้กล้าหาญ ก็จำต้องเสวยผลให้ตรงกับสิ่งที่ตนได้กระทำไว้
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse teaches the inevitability of karmic fruition: actions done in a previous life—good or bad—ripen into corresponding experiences, regardless of one’s present intelligence, ignorance, or valor.
In the Shanti Parva’s didactic discourse, a Brahmin speaker explains a principle of moral order: the outcomes people face are shaped by prior deeds, emphasizing ethical responsibility across lifetimes.