Shloka 50
Śānti-parva 168: Śoka-nivṛtti-buddhi (The Cognition that Reduces Grief) and Piṅgalā’s Nairāśya
सुचारुवर्णाक्षरचारु भूषितां मनोनुगां निर्धुतवाक्यकण्टकाम् । निशम्य तां पार्थिव पार्थभाषितां गिरं नरेन्द्रा: प्रशशंसुरेव ते
Vaiśaṃpāyana uvāca: sucāruvarṇākṣaracāru-bhūṣitāṃ manonugāṃ nirdhuta-vākyakaṇṭakām | niśamya tāṃ pārthiva pārtha-bhāṣitāṃ giraṃ narendrāḥ praśaśaṃsur eva te, Janamejaya ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า— โอ้ชนเมชยะ ครั้นบรรดากษัตริย์ได้ฟังถ้อยคำของยุธิษฐิระ ซึ่งประดับด้วยการเรียงร้อยพยางค์และอักษรอย่างงดงาม ไหลลื่นสอดคล้องกับใจ และปราศจากความกระด้างอันเหมือนหนามในถ้อยคำแล้ว พวกเขาก็พากันสรรเสริญอย่างยิ่ง. ฉากนี้ชี้ว่าโอวาทแห่งธรรมะมิได้เด่นเพียงเนื้อหา หากยังเด่นด้วยวาจาที่มีวินัยและไม่เบียดเบียน.
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
Dharmic speech is marked by clarity, beauty of expression, alignment with sincere intention, and the absence of verbal ‘thorns’—harshness, fault-finding, or injurious phrasing. Such disciplined speech naturally earns respect and acceptance among wise listeners.
Vaiśaṃpāyana narrates to King Janamejaya that after Yudhiṣṭhira spoke, the assembled rulers listened and, recognizing the faultless and gentle excellence of his words, praised him profusely.