Shloka 773
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
न दीर्घरुदितेनायं पुनर्जीवं गमिष्यति । न तो आँसू बहानेसे, न लंबी-लंबी सांस खींचनेसे और न दीर्घकालतक रोनेसे ही यह फिर जी सकेगा
na dīrgharuditena ayaṃ punar jīvaṃ gamiṣyati |
ชัมพูกะกล่าวว่า “ผู้นี้จะไม่กลับคืนสู่ชีวิตเพียงเพราะการคร่ำครวญยืดยาว น้ำตา ลมหายใจสะอื้นหนัก หรือการร่ำไห้เนิ่นนาน ย่อมไม่อาจชุบชีวิตผู้ตายได้”
जम्बुक उवाच
Educational Q&A
Grief expressed as prolonged crying is natural but ineffective in changing death; the ethical counsel is to move from lamentation to steadiness of mind and right action, recognizing impermanence.
Jambuka addresses mourners (or a grieving person) and restrains excessive lamentation, stating that no amount of weeping can revive the deceased, thereby redirecting attention toward composure and dharmic response.