Shloka 119
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
प्रसादं शड्करात् प्राप्प दु:खिता: सुखमाप्तनुवन् । ते विस्मिता: प्रह्ृष्टाश्न पुत्रसंजीवनात् पुन:
prasādaṃ śaṅkarāt prāpya duḥkhitāḥ sukham āptavantaḥ | te vismitāḥ prahṛṣṭāś ca putrasaṃjīvanāt punaḥ ||
ภีษมะกล่าวว่า “ครั้นได้รับพระกรุณาจากพระศังกร ผู้ทุกข์ระทมเหล่านั้นก็ได้พบความสุข เมื่อบุตรถูกชุบชีวิตกลับคืนอีกครั้ง พวกเขาตะลึงด้วยความอัศจรรย์และเปี่ยมด้วยความยินดี—ตระหนักว่านั่นคือพระเมตตาของพระภควานศังกร”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Sorrow can be transformed through divine grace (prasāda). The verse highlights a devotional ethic: humility and receptivity to the Lord’s compassion lead to relief and renewed hope, here symbolized by the restoration of life.
Bhīṣma narrates that certain grief-stricken people received Śaṅkara’s favor; as a result they regained happiness. When their son was brought back to life again, they became astonished and joyful, recognizing the event as Śaṅkara’s compassionate intervention.