Shloka 120
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
बभूवुर्भरतश्रेष्ठ प्रसादाच्छड्करस्य वै | ततस्ते त्वरिता राजंस्त्यक्त्वा शोकं शिशूद्धवम्
babhūvur bharataśreṣṭha prasādāc chaṅkarasya vai | tatas te tvaritā rājan tyaktvā śokaṃ śiśūddhavam ||
ภีษมะกล่าวว่า “โอ ผู้ประเสริฐแห่งวงศ์ภารตะ ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นด้วยพระกรุณาของพระศังกร แล้วต่อมา โอ พระราชา พวกเขาก็รีบละทิ้งความโศกที่เกิดขึ้นเพราะเด็กน้อย และกลับคืนสู่ความสงบ”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the power of divine grace (prasāda) to transform circumstances and to help people relinquish overwhelming sorrow. Ethically, it points toward steadiness of mind—grief may arise naturally, but one should not remain bound by it when clarity and higher support (spiritual or moral) becomes available.
Bhīṣma, instructing the king, notes that events turned favorably through Śaṅkara’s grace. As a result, those affected quickly abandoned the grief that had arisen in connection with a child, returning from agitation to composure.