Shloka 118
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
कृपणानां तु रुदतां कृतमश्रुप्रमार्जनम् । पश्य चाल्पेन कालेन निश्चयान्वेषणेन च
kṛpaṇānāṁ tu rudatāṁ kṛtam aśrupramārjanam | paśya cālpena kālena niścayānveṣaṇena ca ||
ภีษมะกล่าวว่า “น้ำตาของผู้ที่อ่อนแอและร่ำไห้ถูกเช็ดให้แห้งแล้ว และสิ่งนั้นเกิดขึ้นในเวลาไม่นาน—ด้วยความมุ่งมั่นแน่วแน่ และด้วยการสืบค้นพร้อมความพากเพียรอย่างตั้งใจ ความผ่อนคลายเช่นนี้เป็นผลแห่งการแสวงหาอันมั่นคงและการกระทำที่มีเป้าหมาย โดยมีวาสนาหนุนส่ง”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Suffering is not ended by lamentation alone; it is alleviated when steadfast resolve is joined with active inquiry and effort. Relief may come quickly when determination is translated into purposeful action, sometimes supported by favorable providential circumstances.
Bhīṣma points to a situation where people who were weeping in helplessness soon found their tears ‘wiped away’—i.e., their distress was relieved—because of a firm decision and a sustained search/initiative that produced results (with a fortunate conjunction of circumstances).