Shloka 5
Duryodhana’s Post-Duel Lament and Instructions (भग्नसक्थस्य विलापः)
न चैतत् कारणं ब्रद्यन्नल्पं विप्रतिभाति मे । यत्रागमदमेयात्मा स्वयमेव जनार्दन:,विप्रवर! मुझे इसका कोई छोटा-मोटा कारण नहीं जान पड़ता, जिससे अप्रमेयस्वरूप साक्षात् भगवान् जनार्दनको ही जाना पड़ा
na caitat kāraṇaṃ brādyann alpaṃ vipratibhāti me | yatrāgamad ameyātmā svayam eva janārdanaḥ ||
ชนเมชยะตรัสว่า “โอ พราหมณ์ เหตุนั้นหาใช่เล็กน้อยหรือสามัญไม่ ถึงกับทำให้พระชนารทนะผู้มีสภาวะอันประมาณมิได้ ต้องเสด็จมาด้วยพระองค์เอง”
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the extraordinary nature of divine personal involvement: if the immeasurable Lord (Janārdana) comes Himself, the cause must be profound, not trivial—prompting careful inquiry into the deeper dharmic and narrative significance.
King Janamejaya, listening to the Mahābhārata account, expresses disbelief that the reason could be minor; he presses the Brahmin narrator to explain what great circumstance led Janārdana (Kṛṣṇa) to come in person.