Shloka 22
Vasiṣṭhāpavāha: Sarasvatī’s Diversion and Viśvāmitra’s Curse (वसिष्ठापवाहः)
अपां कुज्जे सरस्वत्यास्तं प्रसादय पार्थिव । सरस्वतीं ततो गत्वा स राजा बकमब्रवीत्
apāṁ kujje sarasvatyās taṁ prasādaya pārthiva | sarasvatīṁ tato gatvā sa rājā bakam abravīt, krodhena mahatāviṣṭo dharmātmā vai pratāpavān |
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “ข้าแต่พระราชา ในพงพฤกษ์แห่งแม่น้ำสรัสวตี ใกล้สายน้ำ ฤๅษีนั้นนั่งอยู่—จงไปและขอให้ท่านโปรดปรานเถิด” ครั้นแล้วพระราชาเสด็จไปยังฝั่งสรัสวตีและกราบทูลต่อฤๅษีบกะ. บกะผู้เป็นดาบสทรงธรรมและทรงเดช ขณะนั้นถูกครอบงำด้วยมหาโทสะ—เหตุการณ์นี้ชี้ให้เห็นว่าเมื่อเข้าเฝ้าผู้ทรงศีล ผู้มีกำลังตบะ แม้ความกริ้วก็ต้องคลายด้วยความนอบน้อมและการประนีประนอมอันสมควร.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Approaching spiritual authority requires humility and respectful conciliation; even a dharmic ascetic may be overtaken by anger, so the ethical response is to seek peace and proper conduct rather than provoke conflict.
Vaiśampāyana describes a king being directed to a sage seated near the waters in a Sarasvatī grove; the king then goes to the riverbank and begins speaking to the sage Baka, who is characterized as righteous, powerful, and seized by intense anger.