Shloka 53
Kapālamocana-tīrtha (Auśanasa) and Balarāma’s Sarasvatī Pilgrimage
त्वामुपासन्त वरदं देवा ब्रह्मादयोडनघ । सर्वस्त्वमसि देवानां कर्ता कारयिता च ह
tvām upāsanta varadaṃ devā brahmādayo 'nagha | sarvas tvam asi devānāṃ kartā kārayitā ca ha ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า— “โอ้ผู้ปราศจากมลทิน แม้เหล่าเทพทั้งหลายมีพรหมาเป็นต้น ก็ยังบูชาเธอในฐานะผู้ประทานพร เธอเป็นทุกสิ่งสำหรับเทพทั้งปวง—เป็นทั้งผู้กระทำ และเป็นทั้งผู้บันดาลให้การกระทำนั้นสำเร็จ”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes supreme divine agency: the addressed deity is not only the direct agent (kartā) but also the one who empowers and directs other agents (kārayitā). Ethically, it frames worldly events—including the outcomes of war and fate—as operating under a higher governance, encouraging humility and devotion.
Vaiśaṃpāyana, in his ongoing narration, praises the addressed divine figure as universally worshipped—even by Brahmā and the other gods—and declares that this being is the ultimate source behind divine actions, both performing and causing actions to occur.