Dvaipāyana-hrade Duryodhanasya Māyā — Yudhiṣṭhirasya Dharmoktiḥ (Śalya-parva, Adhyāya 30)
द्वैपायन ह्दं घोरं यत्र दुर्योधनो5भवत् । महाराज! तत्पश्चात् प्रतापी धर्मराज युधिष्ठिर उस भयंकर द्वैपायनह्दके तटपर जा पहुँचे, जिसके भीतर दुर्योधन छिपा हुआ था || ५३ $ ।। शीतामलजलं हद्यं द्वेतीयमिव सागरम्,उसका जल शीतल और निर्मल था। वह देखनेमें मनोरम और दूसरे समुद्रके समान विशाल था। भारत! उसीके भीतर मायाद्वारा जलको स्तम्भित करके दैवयोग एवं अद्भुत विधिसे आपका पुत्र विश्राम कर रहा था
sañjaya uvāca | dvaipāyana-hradaṃ ghoraṃ yatra duryodhano 'bhavat | mahārāja! tatpaścāt pratāpī dharmarājo yudhiṣṭhiraḥ taṃ bhayaṅkaraṃ dvaipāyana-hradaṃ taṭaṃ prāpa, yasya madhye duryodhanaḥ pracchannaḥ | śītāmala-jalaṃ hṛdyaṃ dvitīyam iva sāgaram | tasya jalaṃ śītalaṃ nirmalaṃ ca; sa darśane manoharaḥ, dvitīya-sāgara-sadṛśaḥ vipulaḥ | bhārata! tasyaiva madhye māyayā jalaṃ stambhayitvā daiva-yogena adbhuta-vidhinā tava putro viśrāmaṃ cakāra |
สัญชัยกล่าวว่า—“ข้าแต่มหาราช! ต่อจากนั้น ธรรมราชยุธิษฐิระผู้ทรงเดช ได้มาถึงฝั่งสระอันน่าหวาดหวั่นชื่อทไวปายนะ ซึ่งภายในนั้นทุรโยธนะซ่อนกายอยู่ น้ำในสระเย็นและใสสะอาด น่าชมยิ่ง และแผ่กว้างดุจมหาสมุทรที่สอง โอ เชื้อสายภารตะ! ณ ที่นั้น ด้วยฤทธิ์มายาทำให้น้ำหยุดนิ่ง และด้วยการประสานแห่งชะตากรรมอันพิสดาร บุตรของท่านกำลังพักอยู่ภายในสระนั้น”
संजय उवाच
The passage contrasts dharmic pursuit with evasive concealment: Yudhiṣṭhira advances openly toward resolution, while Duryodhana seeks refuge through māyā and an extraordinary, fate-driven circumstance. It highlights how adharma often depends on concealment and contrivance, whereas dharma proceeds with clarity and accountability.
After the battle’s climactic events, Yudhiṣṭhira arrives at the fearsome Dvaipāyana lake. Duryodhana is hidden within it, resting underwater by a magical immobilization of the water, described as occurring through a wondrous turn of fate.