Shloka 463
धृतराष्ट्रविलापः — Dhṛtarāṣṭra’s Lament and Inquiry (Śalya-parva, Adhyāya 2)
यस्तु भाग्यसमायुक्त: स शुभं प्राप्तुयान्नर: । निश्चय ही मनुष्य अपना-अपना भाग्य लेकर उत्पन्न होता है, जो सौभाग्यसे सम्पन्न होता है, उसे ही शुभ फलकी प्राप्ति होती है
yastu bhāgyasamāyuktaḥ sa śubhaṃ prāptuyān naraḥ | niścayaṃ hi manuṣyaḥ sva-svaṃ bhāgyaṃ lekara utpannaḥ bhavati, yaḥ saubhāgyena sampannaḥ sa eva śubha-phalakī prāptiṃ labhate |
ผู้ที่ประกอบด้วยโชคชะตาอันเกื้อหนุนเท่านั้นย่อมได้สิ่งเป็นมงคล. เพราะถือกันแน่ว่า มนุษย์เกิดมาพร้อมส่วนแห่งชะตาของตน; ผู้ที่สมบูรณ์ด้วยโชคดีเท่านั้นจึงได้ผลอันเป็นมงคล.
धघतयाट्र उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the role of one’s allotted fortune (bhāgya) in the attainment of auspicious outcomes: people are born with their own destiny, and favorable results are said to come to those endowed with good fortune.
In the Shalya Parva’s early discourse, the speaker presents a reflective, deterministic observation about human life—linking success and auspicious outcomes to one’s pre-existing lot—serving as counsel or commentary amid the war’s grim uncertainties.