Shloka 3
शल्यपर्वणि प्रथमाध्यायः — Karṇa-vadha-anantaraṃ Śalya-niyogaḥ, Saṃjayasya Dhṛtarāṣṭra-nivedanam
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं तदाचक्ष्व द्विजोत्तम । न हि तृप्यामि पूर्वेषां शृण्वानश्वरितं महत्,द्विजश्रेष्ठ! मैं यह सब सुनना चाहता हूँ। मुझे अपने पूर्वजोंका महान् चरित्र सुनते-सुनते तृप्ति नहीं हो रही है, अतः आप इसका वर्णन कीजिये
etad icchāmy ahaṃ śrotuṃ tad ācakṣva dvijottama | na hi tṛpyāmi pūrveṣāṃ śṛṇvānāścaritaṃ mahat ||
ชนเมชัยตรัสว่า “ข้าแต่พราหมณ์ผู้ประเสริฐ ข้าปรารถนาจะฟังเรื่องนี้—โปรดบอกแก่ข้าเถิด เพราะเมื่อได้ฟังวีรกรรมอันยิ่งใหญ่และน่าอัศจรรย์ของบรรพชน ข้าก็มิรู้จักอิ่มเอมเลย ฉะนั้นจงพรรณนาให้พิสดาร”
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical value of attentive listening to ancestral narratives: a king seeks guidance and inspiration from the great deeds of predecessors, implying that remembrance of noble conduct sustains dharma and shapes responsible rulership.
King Janamejaya addresses the learned Brahmin narrator and urges him to continue the account. He says he never tires of hearing the extraordinary, great deeds of his forefathers and requests a fuller description.