Shloka 17
Jarāsandha-nipātana, rāja-mokṣa, and rājasūya-sāhāyya-prārthanā
Jarāsandha’s fall, liberation of kings, and request for support
स्वर्ग होव समास्थाय रणयज्ञेषु दीक्षिता: । जयन्ति क्षत्रिया लोकांस्तद् विद्धि मनुजर्षभ
svargaṁ vā samāsthāya raṇayajñeṣu dīkṣitāḥ | jayanti kṣatriyā lokāṁs tad viddhi manujaarṣabha naraśreṣṭha ||
เหล่ากษัตริย์นักรบผู้รับทิक्षาใน ‘ยัญพิธีแห่งศึก’ โดยตั้งสวรรค์เป็นเป้าหมาย ย่อมชนะครองโลกทั้งหลายที่ตนปรารถนา จงรู้ไว้ให้แจ่มชัดเถิด—โอผู้ประเสริฐในหมู่มนุษย์ โอนรश्रेष्ठ
श्रीकृष्ण उवाच
Educational Q&A
Kṛṣṇa frames righteous warfare for a kṣatriya as a disciplined, vow-bound act comparable to a yajña; when undertaken with the aim of svarga and in accord with duty, it is believed to yield the desired posthumous realms.
In counsel, Kṛṣṇa addresses a ‘best of men’ and explains the traditional kṣatriya perspective: those initiated into the ‘battle-sacrifice’ and fighting with heaven as their goal are said to attain victory over the worlds they seek.