Shloka 27
Kṛṣṇasya Khāṇḍavaprasthāt Dvārakā-prayāṇaḥ | Krishna’s Departure for Dvārakā
मनोभिरनुजग्मुस्ते कृष्णं प्रीतिसमन्वयात् | अतृप्तमनसामेव तेषां केशवदर्शने,अत्यन्त प्रेमके कारण उनका मन श्रीकृष्णके साथ ही चला गया। अभी केशवके दर्शनसे पाण्डवोंका मन तृप्त नहीं हुआ था, तभी नयनाभिराम भगवान् श्रीकृष्ण सहसा अदृश्य हो गये। पाण्डवोंकी श्रीकृष्णदर्शनविषयक कामना अधूरी ही रह गयी। उन सबका मन भगवान् गोविन्दके साथ ही चला गया
manobhir anujagmust te kṛṣṇaṁ prītisamanvayāt | atṛptamanasām eva teṣāṁ keśavadarśane ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า— ด้วยสายใยแห่งความรักอันลึกซึ้ง จิตของพวกเขาตามเสด็จพระกฤษณะไป แม้ได้เห็นพระเกศวะแล้ว ใจก็มิได้อิ่มเอม เพราะความรักและความอาลัยใฝ่หาพระสันนิธิของพระองค์นั้นแรงกล้ายิ่งนัก
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical-spiritual power of prīti (loving regard): true affection is not merely external admiration but an inner orientation of the mind that follows the beloved. It suggests that noble attachment to a righteous guide can steady and elevate one’s inner life.
After meeting Kṛṣṇa, the Pāṇḍavas remain inwardly absorbed in him; even his darśana does not fully satisfy their longing. The narration underscores their deep bond with Kṛṣṇa and sets up the sense of separation when he is no longer before them.