Shloka 59
श्रवणमहिमा इमं महायुद्धमखं महात्मनो- र्धनंजयस्याधिरथेश्व यः पठेत् । स सम्यगिष्टस्य मखस्य यत् फलं तदाप्रुयात् संश्रवणाच्च भारत
śravaṇamahimā imaṃ mahāyuddhamakhaṃ mahātmano dhanaṃjayasya ādhiratheś ca yaḥ paṭhet | sa samyagiṣṭasya makhasya yat phalaṃ tad āpnuyāt saṃśravaṇāc ca bhārata ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—ผู้ใดสาธยาย หรือแม้เพียงสดับด้วยความเคารพ เรื่องมหาสงครามอันเปรียบดังยัญพิธีนี้ ว่าด้วยธนัญชัย (อรชุน) ผู้ประเสริฐ และอาธิรถ (กรรณะ) ผู้นั้นย่อมได้ผลบุญประหนึ่งประกอบยัญพิธีโดยถูกต้องครบถ้วน โอ ภารตะ ด้วยการสดับอย่างนอบน้อมนี้เอง ผลแห่งพิธีกรรมอันมีวินัยก็เข้าถึงได้
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches the phalaśruti principle: reverent recitation or attentive listening to the Mahābhārata’s account of the war—understood as a sacrificial act—confers merit comparable to a properly performed ritual sacrifice, emphasizing accessible spiritual benefit through śravaṇa and pāṭha.
At the close of the episode, Vaiśampāyana states the benefit of hearing/reciting the account of the great battle between Arjuna (Dhanañjaya) and Karna (Ādhiratha), framing the war as a ‘makha’ (sacrifice) and promising the listener/reciter the fruit of a duly completed yajña.