Shloka 58
परां पीडां समाश्रित्य नष्टचित्तो महातपा: । चिन्ताशोकपरीतात्मा न जज्ञे मोहपीडित: । स समाश्चासितो राजा तृष्णीमासीद् विचेतन:
vaiśampāyana uvāca | parāṃ pīḍāṃ samāśritya naṣṭacitto mahātapāḥ | cintāśokaparītātmā na jajñe mohapīḍitaḥ | sa samāścāsito rājā tṛṣṇīm āsīd vicetanaḥ |
เมื่อทรงถูกความทุกข์อันยิ่งใหญ่ครอบงำ พระราชาผู้ทรงตบะยิ่งก็สูญสิ้นความแจ่มชัดแห่งจิตใจ พระหฤทัยถูกความกังวลและความโศกห่อหุ้ม ถูกความหลงครอบงำจนมิอาจรู้ว่าควรทำสิ่งใด ครั้นประทับนั่งอยู่เช่นนั้น พระราชาก็ทรงนิ่งเงียบ ประหนึ่งไร้สติ
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how overwhelming grief and attachment can eclipse discernment (viveka), leaving even a powerful king mentally incapacitated. Ethically, it warns that surrendering entirely to sorrow and fatalism can paralyze responsible action and understanding.
After the catastrophic losses of the Kurukṣetra war, Dhṛtarāṣṭra is seized by intense anguish. He becomes bewildered and unresponsive, sitting silently as if unconscious, while the narrator Vaiśampāyana describes his state of mind.