Shloka 59
वे बड़े हर्षमें भरकर बाजे-बजाने और कपड़े तथा हाथ हिलाने लगे। नरेन्द्र! अत्यन्त हर्षमें भरे हुए पाण्डव योद्धा अर्जुनको बधाई देते हुए उनके पास आकर मिले ।। बलान्विताश्चापरे हाप्यनृत्य- न्नन्योन्यमाश्लिष्य नदन्त ऊचु: । दृष्टवा तु कर्ण भुवि वा विपन्नं कृत्तं रथात् सायकैरर्जुनस्थ
Sañjaya uvāca |
Te baḍe harṣa-meṃ bharakara bāje-bajāne aura kapaṛe tathā hātha hilāne lage | Narendra! atyanta harṣa-meṃ bhare hue Pāṇḍava yoddhā Arjunako badhāī dete hue unake pāsa ākara mile ||
Balānvitaś cāpare hāpy anṛtyann anyonyam āśliṣya nadanta ūcuḥ |
Dṛṣṭvā tu Karṇaṃ bhuvi vā vipannaṃ kṛttaṃ rathāt sāyakair Arjunastha ||
พวกเขาเปี่ยมด้วยความยินดีใหญ่หลวง จึงเริ่มบรรเลงเครื่องศึกและโบกผ้าโบกมือไปมา ข้าแต่มหาราช เหล่านักรบฝ่ายปาณฑพผู้ล้นด้วยความปลาบปลื้ม ต่างเข้ามาหาอรชุนเพื่อกล่าวแสดงความยินดี ส่วนคนอื่น ๆ ผู้แข็งแกร่งและฮึกเหิมก็เต้นรำ กอดกันไปมา หัวเราะและร้องตะโกนสนทนา—เมื่อได้เห็นกรรณะล้มลงบนพื้น ถูกลูกศรของอรชุนตัดให้ตกจากรถศึก
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the war-ethic of the epic world: the fall of a foremost warrior is treated as a decisive turning point, prompting collective morale and celebration among allies. It also underscores the Mahābhārata’s sober view of victory—public joy arises, yet it is inseparable from the grim reality of a great hero’s death.
After Karṇa is struck down and falls from his chariot due to Arjuna’s arrows, the Pāṇḍava fighters erupt in jubilation. They play instruments, wave cloths and hands, embrace one another, dance, laugh, and approach Arjuna to congratulate him.