Shloka 58
इसी प्रकार श्रीकृष्ण, अर्जुन तथा हर्षमें भरे हुए नकुल-सहदेवने भी शंख बजाये। सोमकगण कर्णको मरकर गिरा हुआ देख अपनी सेनाओंके साथ सिंहनाद करने लगे ।। तूर्याणि संजघ्नुरतीव हृष्टा वासांसि चैवादुधुवुर्भुजांश्व । संवर्धयन्तश्न नरेन्द्र योधा: पार्थ समाजग्मुरतीव हृष्टा:
iti prakāraṁ śrīkṛṣṇo 'rjunaś ca harṣa-bharitau nakula-sahadevau ca śaṅkhān avādayan | somakāḥ karṇaṁ mṛtaṁ patitaṁ dṛṣṭvā sva-senābhiḥ saha siṁha-nādaṁ cakruḥ || tūryāṇi saṁjaghnur atīva hṛṣṭā vāsāṁsi caivādudhuvur bhujāṁś ca | saṁvardhayantaś ca nṛpendra yodhāḥ pārthaṁ samājagmur atīva hṛṣṭāḥ ||
ในทำนองเดียวกัน พระศรีกฤษณะและอรชุน รวมทั้งนกุลกับสหเทวะผู้เปี่ยมด้วยความปลาบปลื้ม ก็เป่าสังข์กึกก้อง ครั้นพวกโสมกะเห็นกรรณะถูกสังหารล้มลงกับพื้น ก็พร้อมด้วยกองทัพเปล่งเสียงคำรามดุจสิงห์ ด้วยความยินดีล้นพวกเขาตีเครื่องดุริยางค์ศึก สะบัดผ้าและโบกแขน เพิ่มพูนเสียงอื้ออึง; ข้าแต่มหาราช เหล่านักรบต่างกรูกันเข้าหาปารถะ (อรชุน) ด้วยความชื่นบานยิ่ง
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how the fall of a powerful adversary shifts collective morale and momentum in war, while also reminding that battlefield outcomes—life, death, victory—unfold as consequences of prior choices and duties (dharma) carried out amid intense emotion.
After Karna is seen slain and fallen, Kṛṣṇa, Arjuna, and the twins Nakula-Sahadeva sound their conches. The Somakas, delighted, roar like lions, play war-instruments, wave garments and arms, and surge toward Arjuna in jubilant celebration.