Shloka 38
तदुत्तमेषून्मथितं विषाग्निना प्रदीप्तमर्चिष्मदथो क्षितौ प्रियम् । पपात पार्थस्य किरीटमुत्तमं दिवाकरो<स्तादिव रक्तमण्डल:
tad uttameṣu unmathitaṁ viṣāgninā pradīptam arciṣmad atho kṣitau priyam | papāta pārthasya kirīṭam uttamaṁ divākaro 'stād iva raktamaṇḍalaḥ ||
สัญชัยกล่าวว่า—บัดนั้น มงกุฎอันเป็นที่รักและประเสริฐของอรชุน ซึ่งถูกศรอันยอดยิ่งนั้นสั่นสะเทือนจนหลุด และลุกโพลงดุจถูกจุดด้วยไฟพิษ เปล่งประกายด้วยเปลวเพลิง ก็ตกลงสู่พื้นปฐพีด้วยเสียงกึกก้อง ประหนึ่งดวงอาทิตย์กลมแดงลับลง ณ ขอบฟ้าทิศตะวันตก
संजय उवाच
Educational Q&A
Even the most splendid marks of status and protection—like a hero’s crown—can be suddenly undone in war; the verse underscores the fragility of external glory and the sobering impartiality of battle, conveyed through a cosmic simile (the setting sun).
In the midst of combat, a supreme arrow strikes in such a way that Arjuna’s cherished crown is dislodged; it blazes as though ignited by a poison-fire and falls to the ground, compared to the red sun descending at sunset.