Shloka 37
तद्धेमजालावततं सुघोषं जाज्वल्यमानं निपपात भूमौ
tad-dhema-jālāvata-taṁ sughoṣaṁ jājvalyamānaṁ nipapāta bhūmau |
สัญชัยกล่าวว่า—มงกุฎนั้นซึ่งถักทอด้วยตาข่ายทอง ส่งเสียงกึกก้อง และลุกโชติช่วง ได้ตกกระแทกพื้นดินดังสนั่น ถูกศรชั้นเลิศที่กล่าวแล้วฟาดต้อง และราวกับถูก “ไฟพิษ” จุดให้ลุกไหม้ มงกุฎอันเป็นที่รักของปารถะ ทั้งประเสริฐและรุ่งเรือง จึงร่วงลงสู่แผ่นดิน—ดุจสุริยันวงแดงลับหลังภูเขาอัสดง
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the fragility of worldly splendor in the midst of dharma-yuddha: even a radiant, beloved emblem of honor (the crown) can be brought down in an instant by the force of battle, reminding the listener that pride and external marks of greatness are unstable before destiny and the consequences of action.
Sañjaya describes a dramatic battlefield moment: Pārtha’s (Arjuna’s) gold-worked, blazing crown is struck by an excellent arrow and falls to the ground with a loud crash, compared poetically to the red sun setting beyond the western mountain.