Shloka 39
स वै किरीटं बहुरत्नभूषितं जहार नागोडर्जुनमूर्थतो बलात् | गिरे: सुजाताड्कुरपुष्पितद्रुमं महेन्द्रवज़: शिखरोत्तमं यथा
sa vai kirīṭaṃ bahuratnabhūṣitaṃ jahāra nāgoḍarjunamūrdhato balāt | gireḥ sujātāṅkurapuṣpitadrumaṃ mahendravajraḥ śikharoत्तamaṃ yathā ||
สัญชัยกล่าวว่า—แล้วเขาก็ใช้กำลังฉุดกระชากมงกุฎที่ประดับด้วยรัตนะนานาชนิดนั้นออกจากเศียรของอรชุน—ดุจวัชระของพระอินทร์ฟาดให้ยอดเขาอันเลิศ ซึ่งงามด้วยหน่ออ่อน ไม้ดอก และเถาวัลย์ พังทลายลง
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the fragility of external honor: symbols of status (like a jeweled crown) can be stripped away in a moment by force. In the ethical atmosphere of the Mahābhārata’s war, it warns that pride in outward glory is unstable, while true worth must rest on inner steadiness and righteous conduct.
Sañjaya describes a dramatic battlefield moment in which an opponent forcibly snatches Arjuna’s jewel-studded diadem from his head. The act is compared to Indra’s thunderbolt knocking down a mountain’s finest peak, emphasizing sudden, overwhelming violence and the shock of seeing a great warrior’s emblem of honor torn away.