Shloka 33
व्यालास्त्रसर्गोत्तमयत्नमन्युभि: शरेण मूर्थ्न: प्रजहार सूतज: । दिवाकरेन्दुज्वलनप्रभव्विषं सुवर्णमुक्तामणिवज्रभूषितम्
sañjaya uvāca |
vyālāstrasargottama-yatnam anyubhiḥ śareṇa mūrdhnaḥ prajahāra sūtajaḥ |
divākarendu-jvalana-prabhāva-viṣaṃ suvarṇa-muktā-maṇi-vajra-bhūṣitam ||
สัญชัยกล่าวว่า—ด้วยศรเพียงดอกเดียว อันปล่อยด้วยความเพียรอันยอดยิ่งและแรงโทสะ ประหนึ่งการสาด “อาวุธนาค” กรรณะบุตรสารถีได้ฟาดให้มงกุฎของอรชุนหลุดจากเศียร มงกุฎนั้นรุ่งโรจน์ดุจสุริยัน จันทรา และเพลิง และประดับด้วยทอง มุกดา แก้วมณี และเพชร
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how extraordinary skill, when fueled by anger, can achieve spectacular results in battle—yet such triumphs are ethically ambiguous: they display power and can shame an opponent, but they do not by themselves establish dharma or moral superiority.
Sanjaya describes Karna releasing an arrow with supreme effort and wrath, likened to a serpent-weapon’s discharge, and knocking Arjuna’s radiant, jewel-studded crown from his head—an emphatic display of Karna’s martial prowess.