Shloka 32
ततः शर: सो5भ्यहनत् किरीटं तस्येन्द्रदत्तं सुदृढं च धीमतः । अथार्जुनस्योत्तमगात्रभूषणं धरावियद्द्योसलिलेषु विश्रुतम्
tataḥ śaraḥ so ’bhyahanat kirīṭaṃ tasyendradattaṃ sudṛḍhaṃ ca dhīmataḥ | athārjunas yottamagātrabhūṣaṇaṃ dharāviyaddyo-salileṣu viśrutam ||
สัญชัยกล่าวว่า— แล้วศรนั้นก็พุ่งกระทบมงกุฎของอรชุนผู้มีปัญญา มงกุฎอันมั่นคงยิ่งซึ่งอินทร์ประทานให้ มงกุฎนั้นเป็นเครื่องประดับอันเลิศของอรชุน เลื่องลือทั้งบนแผ่นดิน ในเวหา และในแดนแห่งนทีทิพย์ ครั้นราชรถยุบต่ำลง ศรปากอสรพิษของกรรณะจึงมิได้ต้องศีรษะอรชุน หากไปต้องมงกุฎอันเลื่องชื่อนั้นแทน
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in a contest of great warriors, outcomes hinge not only on valor and skill but also on circumstance and destiny; divine protections and small shifts (like a chariot’s lowering) can avert death, reminding one to act with resolve while recognizing forces beyond control.
Sañjaya describes Karṇa’s shot: a powerful arrow strikes Arjuna’s Indra-given crown. Because the chariot had sunk/been lowered, the missile hits the diadem rather than Arjuna’s head, emphasizing the narrow margin between life and death in the battle.