Shloka 31
दिव्याश्ष वाच: सहसा बभूतवु- दिव्यानि पुष्पाण्यथ सिंहनादा: । तस्मिंस्तथा वै धरणीं निमग्ने रथे प्रयत्नान्मधुसूदनस्थ
sañjaya uvāca | sahasā babhūvur divyā vācaḥ, divyāni puṣpāṇy atha siṃhanādāḥ | tasmiṃs tathā vai dharaṇīṃ nimagne rathe prayatnān madhusūdana-sthe ||
สัญชัยกล่าวว่า— ทันใดนั้นวาจาทิพย์ก็ดังขึ้น ฝนดอกไม้สวรรค์โปรยปราย และเสียงสิงห์ทิพย์กึกก้อง เพราะด้วยความเพียรของมธุสูทนะ ราชรถที่พระองค์ประทับจึงยุบลงสู่พื้นดินดังนั้น
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid warfare, dharmic intent is measured by protection and responsibility: Krishna’s deliberate action to safeguard his side is marked by auspicious divine acclaim, suggesting that righteous guardianship and self-controlled effort are worthy of reverence.
As Krishna’s chariot becomes embedded in the earth through his purposeful maneuver, the heavens respond with celebratory signs—celestial voices, a shower of divine flowers, and triumphant lion-roars—indicating divine approval of the protective act in the midst of battle.