Shloka 3
उस महासमरमें अर्जुन कुपित होकर कर्णके वधके लिये जिस-जिस अस्त्रका वेगपूर्वक प्रयोग करते थे, उसे आकाशमें ही कर्ण अपने भयंकर बाणोंद्वारा काट देता था ।।
sañjaya uvāca |
usa mahāsamare 'rjunaḥ kupitaḥ karṇasya vadhāya yān yān astrān vegapūrvakaṃ prayuṅkte sma, tān tān ākāśa eva karṇaḥ svair bhīṣaṇaiḥ bāṇaiś chittvā nāśayati sma ||
udīryamāṇaṃ samare kurūn dahantaṃ suvarṇapuṅkhair viśikhair amamarda |
karṇas tv amogheṣv asanaṃ dṛḍhajyaṃ visphārayitvā visṛjaj charaughān ||
สัญชัยกล่าวว่า—ในมหายุทธนั้น อรชุนโกรธเกรี้ยวหมายสังหารกรรณะ จึงขว้างอาวุธนานาประการด้วยแรงอันมหาศาล; แต่กรรณะใช้ศรอันน่าสะพรึงกล้าตัดทำลายเสียกลางเวหา. ครั้นแล้วกรรณะชักคันศรอันไม่เคยพลาดซึ่งมีสายแน่นมั่นคงให้ตึงสุดกำลัง แล้วปล่อยห่าศรเป็นสายธารไม่ขาด. ด้วยศรที่มีขนทอง เขาบดขยี้อาวุธของอรชุนซึ่งลุกไหม้เผาผลาญหมู่กุรุ ให้ดับสูญลงดุจกลายเป็นธุลี.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger and fixation on killing intensify conflict, while battlefield outcomes depend on skillful counteraction. It implicitly warns that wrath-driven resolve can fuel destructive escalation, even when matched by equal or greater prowess.
Arjuna repeatedly launches powerful astras to kill Karna, but Karna intercepts and cuts them down in mid-air. Then Karna draws his strong, unfailing bow and showers arrows, crushing the blazing weapon that threatened to burn the Kuru forces.