Shloka 4
रामादुपात्तेन महामहिम्ना ह्याथर्वणेनारिविनाशनेन । तदर्जुनास्त्रं व्यधमद् दहन्तं कर्णस्तु बाणैर्निशितैर्महात्मा
sañjaya uvāca |
rāmādupāttena mahāmahimnā hyātharvaṇenārivināśanena |
tadarjunāstraṃ vyadhamad dahantaṃ karṇastu bāṇair niśitair mahātmā mahāmanasvī ||
สัญชัยกล่าวว่า—แล้วกรรณะผู้มีจิตใจสูงส่งและมุ่งมั่นยิ่ง ได้อาศัยอาวุธอาถรรพณะอันทรงเดชทำลายศัตรู ซึ่งได้รับจากรามะ (ปรศุราม) เข้าต้านทาน และใช้ศรคมกล้าทำลายอาวุธของอรชุนที่ลุกไหม้เผาผลาญกองทัพเการพ ให้แตกดับสิ้นไป.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that power in battle is not only personal valor but also disciplined knowledge received through legitimate transmission (guru-lineage). Ethically, it shows how warfare tends to intensify: even a devastating weapon is met with an equally formidable counter, reminding readers of the tragic momentum of conflict.
Arjuna releases a blazing weapon that is burning the Kaurava forces. Karna counters it by employing the Atharvaṇa weapon he learned from Paraśurāma, and with sharp arrows he breaks/neutralizes Arjuna’s missile.