Shloka 22
उत्तम बलशाली कर्णने अर्जुनको मारनेके लिये ही जिसे सुदीर्घकालसे सुरक्षित रख छोड़ा था
sañjaya uvāca | uttama-balaśālī karṇena arjunaṁ mārayituṁ yac cirakālāt saṁrakṣitaṁ nidhāya suvarṇa-tūṇīre candana-cūrṇāntarhitaṁ dhārayitvā satataṁ pūjayitvā ca, taṁ śatru-nāśanaṁ namra-parvaṇaṁ śuciṁ mahā-tejasvinaṁ su-saṁcitaṁ prajvalitaṁ bhayānakaṁ sarpa-mukha-bāṇaṁ dhanur āropya karṇaḥ karṇāntaṁ yāvat ākarṣya arjunāya saṁdadhau || pradīptam airāvata-vaṁśa-sambhavaṁ śiro-jihīrṣur yudhi savyasācinaḥ | tataḥ prajajvāla diśo nabhaś ca ulkāś ca ghorāḥ śataśaḥ prapetuḥ ||
สัญชัยกล่าวว่า—กรรณะผู้มีกำลังยิ่ง ได้นำศรเศียรพญานาคซึ่งเก็บรักษาไว้นานเพื่อสังหารอรชุนโดยเฉพาะ—ซ่อนไว้ในผงจันทน์ภายในแล่งศรทองคำ และบูชาอยู่เสมอ—มาวางบนคันธนู ศรนั้นเป็นศรพิฆาตศัตรู สะอาดผุดผ่อง เปล่งรัศมีใหญ่ มีข้อปล้องคดงอ ประณีตพร้อมสรรพ ลุกโชติช่วงและน่าสะพรึง เขาดึงสายจนสุดถึงหูแล้วเล็งไปยังอรชุน กรรณะหมายจะตัดเศียรของสव्यสาจินในสนามรบ และเมื่อปล่อยศรเพลิงนั้นออกไป แท้จริงคืออัศวเสน ผู้สืบสายแห่งไอราวตะ ครั้นศรพุ่งออกไป ท้องฟ้าและทิศทั้งปวงก็ลุกวาบ และอุกกาบาตอันน่ากลัวนับร้อยก็ตกลงมา
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how intense hatred and fixation on victory can lead a warrior to sacralize violence—Karna preserves and even worships a lethal weapon for a single purpose. The narrative frames such moments with cosmic portents (meteors, blazing sky), suggesting that actions driven by vengeance and obsession disturb moral and natural order, and that war’s choices carry consequences beyond the battlefield.
Karna prepares a special serpent-headed arrow he has long reserved to kill Arjuna. He draws the bow to the ear and releases it, and the text identifies the missile with the nāga Aśvasena of Airāvata’s lineage. As it flies, ominous signs appear: the sky and directions blaze and many meteors fall.