Shloka 21
सदार्चितं चन्दनचूर्णशायितं सुवर्णतूणीरशयं महार्चिषम् । आकर्णपूर्ण च विकृष्य कर्ण: पार्थोन्मुख: संदधे चोत्तमौजा:
sadārcitaṃ candanacūrṇaśāyitaṃ suvarṇatūṇīraśayaṃ mahārcīṣam | ākarṇapūrṇaṃ ca vikṛṣya karṇaḥ pārthonmukhaḥ saṃdadhe cottamaujāḥ ||
สัญชัยกล่าวว่า—กรรณะผู้บูชาอยู่เสมอ ได้เก็บศรนั้นไว้ในผงจันทน์ วางพักในแล่งศรทองคำอันรุ่งโรจน์ แล้วดึงสายธนูจนสุดถึงหู ครั้นหันหน้าเข้าหาปารถะ ด้วยโอชะและกำลังใจอันยอดยิ่ง เขาก็ประคองศรตั้งเป้าไว้
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how honor, splendor, and disciplined skill culminate in decisive action during war; ethically, it reflects the hardening of a warrior’s resolve under chosen allegiance, where personal greatness is directed toward destructive ends within the accepted code of battle.
Sañjaya describes Karṇa preparing to shoot at Arjuna: he turns toward Pārtha, draws the bowstring fully to the ear, and sets the arrow—signaling an imminent, high-stakes exchange between the foremost champions.