Shloka 3
बलाहकेनेव महाबलाहको यदृच्छया वा गिरिणा यथा गिरि: । तथा धनुर्ज्यातलनेमिनिस्वनै: समीयतुस्ताविषुवर्षवर्षिणौ,जैसे महान् मेघ किसी दूसरे मेघके साथ अथवा दैवेच्छासे एक पर्वत दूसरे पर्वतके साथ टक्कर लेनेके लिये उद्यत हो, उसी प्रकार धनुषकी प्रत्यंचा, हथेली तथा रथके पहियोंकी गम्भीर ध्वनिके साथ बाणोंकी वर्षा करते हुए वे दोनों वीर एक-दूसरेके सामने आये
balāhakeneva mahābalāhako yadṛcchayā vā giriṇā yathā giriḥ | tathā dhanurjyātalaneminisvanaiḥ samīyatus tāv iṣuvarṣavarṣiṇau ||
สัญชัยกล่าวว่า—ดุจเมฆมหึมาประจันเมฆอีกก้อนหนึ่ง หรือดุจภูผาหนึ่งโดยอำนาจชะตากรรมพุ่งเข้าปะทะภูผาอีกลูกฉันใด วีรบุรุษทั้งสองก็รุดหน้าเข้าหากันฉันนั้น พลางโปรยปรายฝนศร ท่ามกลางเสียงกังวานของสายธนู เสียงฝ่ามือกระทบ และเสียงล้อรถศึกอันกึกก้อง
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the impersonal force of fate and circumstance in war: the clash of great warriors is portrayed like natural phenomena (clouds, mountains), suggesting an overwhelming momentum that can eclipse individual intention—an ethical reminder of war’s gravity and inevitability once dharma has broken down into armed conflict.
Sañjaya describes two opposing heroes moving toward each other for a direct engagement, both releasing continuous volleys of arrows. The battlefield is filled with the resonant sounds of bowstrings, hands, and chariot wheels as they close in to fight.