युद्धेनाराधित: स्थाणुर्देवाश्न॒ वरदास्तव । तस्य पार्थ प्रसादेन देवदेवस्थ शूलिन:
sañjaya uvāca | yuddhenārādhitaḥ sthāṇur devāś ca varadās tava | tasya pārtha prasādena devadevastha śūlinaḥ ||
สัญชัยกล่าวว่า “ด้วยการศึก ท่านได้บูชาสถานุ (พระศิวะ) จนได้รับพระกรุณา และเหล่าเทพก็ประทานพรแก่ท่านด้วย ดังนั้น โอ้ปารถะ ด้วยพระเมตตาแห่งเทพเหนือเทพ ผู้ทรงศูล จงประหารกรรณะเสีย ดุจอินทร์ผู้พิฆาตวฤตระได้สังหารนมุจิ ขอสิริมงคลจงมีแก่ท่านเสมอ และจงได้ชัยชนะในสงครามนี้”
संजय उवाच
True martial success is framed as dharma-guided effort supported by earned divine favor: Arjuna’s capacity to defeat Karṇa is grounded not only in skill but in Śiva’s grace, obtained through steadfast trial and devotion expressed even amid battle.
Sañjaya encourages Arjuna, reminding him that he has already propitiated Śiva (Sthāṇu/Śūlin) through combat and received boons from the gods; therefore, empowered by that grace, he should kill Karṇa, likened to Indra’s slaying of Namuci (and evoking Indra’s Vṛtra-slaying epithet).