Shloka 70
एतौ च हत्वा युधि पातयिष्ये मां वापि कृष्णौ निहनिष्यतोड्द्य । मद्रराज! अर्जुनके साथ युद्धके विषयमें जो आज मेरा मनोरथ है, वह अविलम्ब और शीघ्र सफल होगा। यह युद्ध अत्यन्त अद्भुत, विचित्र और अनुपम होगा। मैं युद्धस्थलमें इन दोनोंको मार गिराऊँगा अथवा वे दोनों ही कृष्ण मुझे मार डालेंगे ।। ६९ $ ।। इति ब्रुवन् शल्यममित्रहन्ता कर्णो रणे मेघ इवोन्ननाद,यथा भवद्धिर्भुशविक्षितावु भौ सुखेन हन्यामहमद्य भूमिपा: । राजन! शत्रुहन्ता कर्ण शल्यसे ऐसा कहकर रणभूमिमें मेघके समान उच्चस्वरसे गर्जना करने लगा। उस समय आपके पुत्र दुर्योधनने निकट आकर उसका अभिनन्दन किया। उससे मिलकर कर्णने कुरुकुलके उस प्रमुख वीरसे, महाबाहु कृपाचार्य और कृतवमसि, भाइयोंसहित गान्धारराज शकुनिसे, गुरुपुत्र अश्वत्थामासे, अपने छोटे भाईसे तथा पैदल और गजारोही सैनिकोंसे इस प्रकार कहा--“वीरो! श्रीकृष्ण और अर्जुनपर धावा करो, उन्हें आगे बढ़नेसे रोको तथा शीघ्र ही सब प्रकारसे प्रयत्न करके उन्हें परिश्रमसे थका दो। भूमिपालो! ऐसा करो, जिससे तुम्हारेद्वारा अत्यन्त क्षत-विक्षत हुए उन दोनों कृष्णोंको आज मैं सुखपूर्वक मार सकूँ”
etau ca hatvā yudhi pātayiṣye māṃ vā api kṛṣṇau nihaniṣyato 'dya | iti bruvan śalyam amitrahantā karṇo raṇe megha ivonnanāda | yathā bhavadbhir bhṛśa-vikṣitāv ubhau sukhena hanyām aham adya bhūmipāḥ ||
โอ้ราชาแห่งมทร! ความมุ่งหมายของข้าพเจ้าในวันนี้เรื่องการศึกกับอรชุนจักสำเร็จโดยเร็ว ศึกนี้จักพิศวง พิลึก และไร้สิ่งเสมอ ในสนามรบข้าพเจ้าจักโค่นทั้งสองนั้นลง หรือไม่ก็วันนี้เองทั้งสอง—พระกฤษณะและอรชุน—จักสังหารข้าพเจ้า ครั้นกล่าวแก่ศัลยะดังนี้ กรรณะผู้ฆ่าศัตรูก็กู่ก้องในรณภูมิประหนึ่งเมฆคำราม แล้วกล่าวแก่บรรดาราชาและวีรชนรอบกายว่า “เหล่าวีรบุรุษ จงพุ่งเข้าหาพระกฤษณะและอรชุน จงสกัดการรุกคืบของเขา และเร่งทำให้เขาอ่อนล้าด้วยทุกวิถีทาง เพื่อเมื่อพวกเจ้าทำให้กฤษณะทั้งสองบาดเจ็บยับเยินแล้ว ข้าพเจ้าจักสังหารเขาได้โดยง่ายในวันนี้”
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The passage underscores the warrior ethic (kṣatriya-dharma) of unwavering resolve in battle while acknowledging mortality: Karna openly accepts that either he will fell Krishna–Arjuna or be slain by them. It also reveals a harsher ethical reality of epic warfare—victory is pursued through coordinated tactics (exhausting and wounding the opponent) rather than isolated heroism alone.
Karna, speaking to his charioteer Shalya, declares his determination to bring down Krishna and Arjuna (or die trying). He roars on the battlefield, is encouraged by Duryodhana, and then instructs allied kings and warriors to charge, block, and tire Krishna–Arjuna so that Karna can finish them once they are badly wounded.