Shloka 3
त॑ यान्तमश्वैर्हिमशड्खवर्ण: सुवर्णमुक्तामणिजालनद्धैः । जम्भं जिघांसुं प्रगृहीतवज्॑ जयाय देवेन्द्रमिवोग्रमन्युम्,जैसे देवराज इन्द्र हाथमें वज्ञ लेकर जम्भासुरको मार डालनेकी इच्छासे मनमें भयानक क्रोध भरकर चले थे, उसी प्रकार अर्जुन भी शत्रुओंको जीतनेके लिये भयंकर क्रोधसे युक्त हो सुवर्ण, मुक्ता और मणियोंके जालसे आबद्ध हुए हिम और शंखके समान श्वैत कान्तिवाले अश्रोंद्वारा यात्रा कर रहे थे। उस समय क्रोधमें भरे हुए शत्रुपक्षके पुरुषसिंह वीर, रथी, घुड़सवार, हाथीसवार और पैदलोंके समूह अपने बाणोंकी सनसनाहट, पहियोंकी घर्घराहट तथा टापोंके टप-टपकी आवाजसे सम्पूर्ण दिशाओं और पृथ्वीको प्रतिध्वनित करते हुए अर्जुनका सामना करनेके लिये आगे बढ़े
taṁ yāntam aśvair himaśaṅkhavarṇaḥ suvarṇamuktāmaṇijālanaddhaiḥ | jambhaṁ jighāṁsuṁ pragṛhītavajraṁ jayāya devendram ivogramanyum ||
สัญชัยกล่าวว่า—เมื่ออรชุนเคลื่อนทัพไปข้างหน้า รถศึกของเขาถูกเทียมด้วยม้าขาวดุจหิมะและสังข์ เครื่องรัดและเครื่องประดับผูกด้วยตาข่ายทอง มุก และรัตนะ เขาดูประหนึ่งเทวेंद्रอินทรา—ถือวัชระในมือ—มุ่งไปเพื่อสังหารชัมภะ ด้วยโทสะอันเกรี้ยวกราด ฉันใด อรชุนก็ฉันนั้น มุ่งชัยเหนือศัตรู แฝงไว้ด้วยความพิโรธอันน่ากลัว แต่ยังอยู่ใต้กรอบแห่งธรรมและเป้าหมายอันชอบธรรม।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames martial fury as ethically acceptable only when subordinated to a rightful end (jayāya—victory in a just cause) and expressed as disciplined kṣatriya resolve, not as private vengeance. By likening Arjuna to Indra acting against an asura, it suggests that force, when aligned with dharma, can be a protective duty rather than mere violence.
Sañjaya describes Arjuna advancing in battle on a splendid chariot-team: white horses with jewel-netted harness. Arjuna’s mood is fierce and determined, and the poet heightens the scene by comparing him to Indra striding forth with the vajra to kill the demon Jambha.