Shloka 7
कर्णवधोत्तरं शल्य-दुर्योधनसंवादः
Aftermath of Karṇa’s Fall: Śalya’s Address to Duryodhana
अप्याशिष्म वयमर्जुन त्वयि यियासवो बहु कल्याणमिष्टम् । तन्न: सर्व विफल राजपुत्र फलार्थिनां विफल इवातिपुष्प:,“राजकुमार अर्जुन! हमने बहुत-से मंगलमय अभीष्ट पदार्थ प्राप्त करनेकी इच्छा रखकर तुमपर आशा लगा रखी थी; परंतु फल चाहनेवाले मनुष्योंको अधिक फूलोंवाला फलहीन वृक्ष जैसे निराश कर देता है, उसी प्रकार तुमसे हमारी सारी आशा निष्फल हो गयी
sañjaya uvāca |
apy āśiṣma vayam arjuna tvayi yiyāsavo bahu kalyāṇam iṣṭam |
tan naḥ sarvaṁ viphalam rājaputra phalārthināṁ viphalam ivātipuṣpaḥ ||
สัญชัยกล่าวว่า “โอ้ อรชุน ราชกุมาร เราเคยฝากความหวังไว้ที่เจ้า ปรารถนาจะได้ผลอันเป็นมงคลและพึงประสงค์นานาประการ แต่บัดนี้ความหวังของเรากลับสูญเปล่า—ดุจต้นไม้ที่ดอกดกยิ่งนักแต่ไร้ผล ทำให้ผู้แสวงหาผลต้องผิดหวัง”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse warns against relying on mere promise or outward display: abundant blossoms without fruit symbolize impressive appearance without results. Ethically, it underscores accountability—hopes placed in a leader or agent must be fulfilled through effective action, not just potential.
Sañjaya addresses Arjuna with reproachful disappointment, saying that the expectations invested in Arjuna for achieving auspicious outcomes have failed, likening Arjuna (or the situation) to a heavily blossoming yet fruitless tree that frustrates those seeking results.