Shloka 3
कर्णवधप्रसङ्गः / The Context of Karṇa’s Fall
Krishna’s Dharmic Recollection and the Decisive Astra
दृष्टवा रथं मेघरवं ममैव समस्तसेना च रणे< भ्यतिष्ठत् । तेषामहं पठ्च शतानि हत्वा ततो द्रौणिमगमं पार्थिवाग्रय,भूपालशिरोमणे! इधर कौरवोंकी सारी सेना मेघके समान गम्भीर घर्घर ध्वनि करनेवाले मेरे रथको देखकर युद्धके लिये डटकर खड़ी हो गयी, तब मैंने उस सेनामेंसे पाँच सौ वीरोंका वध करके आचार्यपुत्रपर आक्रमण किया
Arjuna uvāca: dṛṣṭvā rathaṁ megharavaṁ mamaiva samastasenā ca raṇe 'bhyatiṣṭhat | teṣām ahaṁ pañcaśatāni hatvā tato drauṇim agamaṁ pārthivāgrya bhūpālaśiromaṇe ||
อรชุนกล่าวว่า “เมื่อกองทัพทั้งมวลเห็นรถศึกของข้าพเจ้าซึ่งคำรามกึกก้องดุจเมฆฝน ก็ยืนหยัดมั่นในสนามรบ แล้วข้าแต่พระราชาผู้เลิศเหนือกษัตริย์ทั้งหลาย ข้าพเจ้าได้สังหารนักรบของเขาห้าร้อยคน จากนั้นจึงรุกเข้าไปโจมตีบุตรแห่งโทรณะ”
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ethic of steadfastness and initiative in battle: when confronted by a massed enemy, Arjuna does not retreat but acts decisively, moving from general engagement to a focused confrontation with a principal opponent.
The Kaurava forces, seeing Arjuna’s cloud-roaring chariot, form up to fight. Arjuna cuts down five hundred warriors from that host and then advances to engage Droṇa’s son, Aśvatthāman.