Shloka 2
कर्णवधप्रसङ्गः / The Context of Karṇa’s Fall
Krishna’s Dharmic Recollection and the Decisive Astra
अजुन उवाच संशप्तकैर्युध्यमानस्य मेडद्य सेनाग्रयायी कुरुसैन्येषु राजन । आशीविषाभान् खगमान् प्रमुज्चन् द्रौणि: पुरस्तात् सहसाभ्यतिष्ठत्,राजन! आज जब मैं संशप्तकोंके साथ युद्ध कर रहा था, उस समय कौरव-सेनाका अगुआ द्रोणपुत्र अश्वत्थामा विषधर सर्पके समान भयंकर बाणोंका प्रहार करता हुआ सहसा मेरे सामने आकर खड़ा हो गया
arjuna uvāca saṁśaptakair yudhyamānasya me dadyau senāgrayāyī kuru-sainyeṣu rājan | āśīviṣābhān khagamān pramuñcan drauṇiḥ purastāt sahasābhyatiṣṭhat ||
อรชุนกล่าวว่า “ข้าแต่พระราชา ขณะที่ข้าพเจ้ากำลังรบกับพวกสังศัปตกะอยู่นั้น ผู้นำหน้าแห่งกองทัพกุรุ—อัศวัตถามัน บุตรแห่งโทรณะ—ก็พลันมายืนประจันหน้าข้าพเจ้า เขาปล่อยศรอันน่ากลัวดุจอสรพิษ พุ่งเข้าต่อสู้กับข้าพเจ้าโดยตรง”
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadiness in one’s duty under sudden escalation: even amid chaotic warfare and vowed enemies, a warrior must keep composure and discernment when confronted by a formidable opponent, acting according to kṣatriya-dharma rather than panic or hatred.
Arjuna reports to the King that while he was fighting the Saṁśaptakas, Aśvatthāman—leading the Kuru vanguard—suddenly appeared before him and attacked fiercely, shooting terrifying arrows compared to venomous serpents.