Shloka 43
युधिष्ठिरस्य धनंजय-प्रति गर्हा
Yudhiṣṭhira’s Reproach to Dhanaṃjaya
तदड्जात् पुरुषेन्द्रस्य भ्रष्ट वर्म व्यरोचत । रत्नैरलंकृतं चित्रैव्यभ्रं नेशि यथा नभ:
tad aṅgajāt puruṣendrasya bhraṣṭa-varma vyarocata | ratnair alaṅkṛtaṃ citrair vyabhraṃ neśi yathā nabhaḥ ||
สัญชัยกล่าวว่า—จากกายของผู้เป็นนายเหนือมนุษย์ เกราะที่หลุดร่วงนั้นส่องประกายงดงาม ประดับด้วยอัญมณีหลากสี ดุจท้องฟ้าใสไร้เมฆที่เรืองรองในความเวิ้งว้างอันบริสุทธิ์.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses a striking simile to suggest the impermanence of external protections and splendor: even jewel-adorned armor can fall away in the press of destiny and battle, pointing to the limits of worldly security amid the ethical gravity of war.
Sañjaya describes a battlefield moment where a great warrior’s armor has slipped or fallen from his body, yet it still gleams brilliantly with jeweled decoration, compared to the radiance of a cloudless sky.