Shloka 42
युधिष्ठिरस्य धनंजय-प्रति गर्हा
Yudhiṣṭhira’s Reproach to Dhanaṃjaya
तद् वर्म हेमविकृतं रत्नचित्रं बभौ पतत् | स्विद्युदभ्र॑ सवितु: श्लिष्टं वातहतं यथा
tad varma hemavikṛtaṃ ratnacitraṃ babhau patat | svidyudabhraṃ savituḥ śliṣṭaṃ vātahataṃ yathā ||
สัญชัยกล่าวว่า—เมื่อมันร่วงลง เกราะนั้นซึ่งหล่อด้วยทองและฝังอัญมณีส่องประกายเจิดจ้า ดุจเมฆที่อัดแน่นด้วยสายฟ้าเกาะแนบอยู่กับดวงอาทิตย์ แล้วถูกลมกระแทกจนถูกเหวี่ยงลงต่ำ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights impermanence amid war: even magnificent, gold-and-gem armor cannot ultimately protect; worldly brilliance is brought down by overpowering forces (battle, fate), reminding the listener of the fragility of status and possessions.
Sañjaya describes a warrior’s jeweled, gold-ornamented armor falling to the ground, comparing its dazzling descent to a lightning-filled cloud torn from near the sun and driven downward by a gust of wind.