Shloka 35
युधिष्ठिरस्य धनंजय-प्रति गर्हा
Yudhiṣṭhira’s Reproach to Dhanaṃjaya
जनमेजयश्न पाञज्चाल्य: कर्ण विव्याध सायकै:
sañjaya uvāca | janamejayaḥ pāñcālyaḥ karṇaṃ vivyādha sāyakaiḥ | pāñcāla-vīraḥ janamejayaḥ ratha-hasti-aśva-senāṃ saha nītvā sarvataḥ karṇam abhyadravat | taṃ jighāṃsur āvṛtya bāṇaiḥ varāha-karṇaiḥ nārācaiḥ nālīkaiḥ tīkṣṇaiḥ bāṇaiḥ vatsadantaiḥ vipāṭaiḥ kṣurapraiḥ caṭakāmukhaiḥ nānā-vidhaiḥ bhīkaraiḥ astra-śastraiś ca prahāraṃ prārabhata ||
สัญชัยกล่าวว่า—ชนะเมชยะ แห่งปัญจาล ได้ยิงกรรณะด้วยห่าลูกศรจนทะลุทะลวง วีรบุรุษปัญจาลผู้นั้นนำกองรถศึก ช้างศึก และทหารม้า เข้าประชิดกรรณะจากทุกทิศ ด้วยหมายจะสังหารจึงล้อมไว้ แล้วเริ่มประหารด้วยศรและอาวุธนานาชนิดอันน่าสะพรึง—วราหกรรณะ นาราจ นาลีก ศรคม วัตสดันตะ วิปาฐะ กษุรประ จฏกามุข เป็นต้น
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma in its starkest form: disciplined, purposeful action in war, where intent (to kill or protect) drives strategy (encirclement) and means (specialized weapons). Ethically, it underscores how martial excellence and determination can intensify violence, reminding the reader that prowess and resolve, when yoked to enmity, rapidly escalate suffering on the battlefield.
Sañjaya reports that Janamejaya, a Pāñcāla warrior, brings a combined force of chariots, elephants, and cavalry to attack Karṇa. He surrounds Karṇa from all sides and begins a concentrated assault using many named varieties of arrows and weapons, aiming to kill him.