युधिष्ठिरस्य धनंजय-प्रति गर्हा
Yudhiṣṭhira’s Reproach to Dhanaṃjaya
ततः प्रवीरा: पाण्डूनामभ्यधावन्नमर्षिता: । युधिष्ठिरं परीप्सन्त: कर्णमभ्यर्दयछ्छरै:,तदनन्तर अमर्षमें भरे हुए प्रमुख पाण्डव वीर युधिष्छिरकी रक्षाके लिये दौड़े आये और कर्णको अपने बाणोंसे पीड़ित करने लगे
tataḥ pravīrāḥ pāṇḍūnām abhyadhāvann amarṣitāḥ | yudhiṣṭhiraṃ parīpsantaḥ karṇam abhyardayan śaraiḥ ||
สัญชัยกล่าวว่า—ครั้นแล้ว วีรบุรุษผู้เลิศแห่งฝ่ายปาณฑพ ผู้เดือดดาลด้วยความขุ่นเคือง ก็พากันกรูกันเข้าไป เพื่อคุ้มครองยุธิษฐิระ พวกเขาระดมยิงกรรณะด้วยห่าศรจนเขาถูกกดดันอย่างหนัก
संजय उवाच
Even within the violence of battle, the verse highlights a dharmic impulse: protecting one’s leader and upholding responsibility to one’s side. The Pāṇḍava warriors’ action is framed as loyal guardianship—defense of Yudhiṣṭhira—though expressed through the harsh means permitted in war.
Sañjaya reports that the leading Pāṇḍava fighters, angered and resolute, rush forward to shield Yudhiṣṭhira. They then concentrate their attack on Karṇa, striking him repeatedly with arrows to relieve pressure on their king.