Shloka 13
Makara-vyūha and Krauñca-prativyūha at Sunrise (मकरव्यूहः क्रौञ्चप्रतिव्यूहश्च)
संजय उवाच पुण्यं श्रुत्वैतदाख्यानं महाराज सुतस्तव । केशवं बहु मेने स पाण्डवांश्व महारथान्,संजय कहते हैं--महाराज! भीष्मजीके मुखसे यह पवित्र आख्यान सुनकर तुम्हारे पुत्रने भगवान् श्रीकृष्ण तथा महारथी पाण्डवोंको बहुत महत्त्वशाली समझा
sañjaya uvāca puṇyaṃ śrutvaitad ākhyānaṃ mahārāja sutastava | keśavaṃ bahu mene sa pāṇḍavāṃś ca mahārathān ||
สัญชัยกล่าวว่า—ข้าแต่มหาราช! ครั้นโอรสของพระองค์ได้สดับเรื่องอันเป็นบุญนี้จากโอษฐ์ของภีษมะแล้ว เขาก็ยกย่องเกศวะและเหล่าปาณฑพผู้เป็นมหารถีว่าเป็นผู้ทรงความสำคัญและน่าเกรงขามยิ่ง
संजय उवाच
Educational Q&A
Hearing a ‘puṇya ākhyāna’ (a dharmic, purifying account) can correct one’s evaluation of people and events: it leads to recognizing true greatness—here, the moral and strategic weight of Kṛṣṇa (Keśava) and the Pāṇḍavas—rather than judging by pride or partiality.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Dhṛtarāṣṭra’s son (Duryodhana), after listening to Bhīṣma’s sacred narration, began to regard Kṛṣṇa and the Pāṇḍava warriors as highly important and formidable—an acknowledgment of their stature in the unfolding war context.