Shloka 4
Bhīṣma’s Stuti of Keśava and Counsel on Nara–Nārāyaṇa (भीष्म-स्तवः; नरनारायण-प्रसङ्गः)
तस्मिन्ननीकप्रमुखे विषक्ता दोधूयमानाश्न महापताका: । सुरक्तपीतासितपाण्डुराभा महागजस्कन्धगता विरेजु:
sañjaya uvāca | tasminn anīka-pramukhe viṣaktā dodhūyamānāś ca mahā-patākāḥ | su-rakta-pītāsita-pāṇḍurābhā mahā-gaja-skandha-gatā virejuḥ | tam ātmajaṃ yuddhe vikramantam ariṃdamam dṛṣṭvā pārthaḥ su-saṃyattaṃ siṃha-nādam athānadata |
สัญชัยกล่าวว่า—ณส่วนหน้าสุดของกระบวนทัพนั้น ธงมหึมาซึ่งผูกไว้บนบ่าช้างศึกใหญ่ ๆ พลิ้วไหวส่องประกาย เป็นสีแดงจัด เหลือง ดำ และขาวนวล แล้วเมื่อพารถะ (อรชุน) เห็นบุตรของตน ผู้ปราบศัตรู กำลังรบอย่างมีวินัยและแสดงเดชกล้า เขาก็เปล่งเสียงคำรามดุจราชสีห์
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid the outward grandeur of war—standards, elephants, and roaring heroes—the episode highlights disciplined valor (su-saṃyatta) and the complex dharmic tension of fighting while bound by human relationships, here a father’s response to his son’s prowess.
Sañjaya describes the front of the army where huge, multicolored banners flutter atop elephants. Then Arjuna, seeing his son (understood as Abhimanyu in the given context) advancing bravely and in good order, responds with a lion-like roar to encourage and rally.