Shloka 2
Bhīṣma’s Stuti of Keśava and Counsel on Nara–Nārāyaṇa (भीष्म-स्तवः; नरनारायण-प्रसङ्गः)
त॑ं द्रोणदुर्योधनबाह्लिकाश्व तथैव दुर्मर्षणचित्रसेनौ । जयद्रथश्वातिबलो बलौघै- न॑पास्तथान्ये प्रययु: समनन््तात्
taṁ droṇaduryodhanabāhlikāśva tathaiva durmarṣaṇacitrasenau | jayadrathaśvātibalo balaughair apāstathānye prayayuḥ samanantāt || saṁsaktamatitejobhis tam ekaṁ dadṛśur janāḥ | pañcabhir manujavyāghrair gajaiḥ siṁhaśiśuṁ yathā ||
สัญชัยกล่าวว่า—รอบกายเขา โทรณะ ทุรโยธนะ พาหลีกะ ทั้งทุรมรษณะและจิตรเสน พร้อมด้วยชัยทรถผู้ทรงกำลังยิ่ง และบรรดากษัตริย์อื่น ๆ กับกองทัพมหาศาล ต่างรุกเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง ผู้คนที่นั่นเห็นนักรบเพียงผู้เดียวเข้าประจัญกับวีรบุรุษดุจราชสีห์ทั้งห้า—ดุจลูกสิงห์ถูกช้างห้าตัวรุมล้อม; ฉันนั้นเอง อภิมันยุ บุตรแห่งสุภัทรา ก็ปรากฏว่ารบอยู่ลำพังกับวีรชนทั้งห้านั้น
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tension of war: a lone, duty-bound hero faces a coordinated onslaught by many renowned warriors. It underscores kṣatriya-dharma (steadfastness and courage under pressure) while implicitly inviting reflection on fairness and collective aggression against a single combatant.
Sañjaya reports that major Kaurava leaders—Droṇa, Duryodhana, Bāhlika, Durmarṣaṇa, Citrasena, and the very powerful Jayadratha—advance with large forces from all directions. Observers see one warrior fighting amid them, compared to a lion-cub surrounded by five elephants; this lone fighter is identified as Abhimanyu, son of Subhadrā.