Shloka 17
अध्याय ३३ — धृतराष्ट्रस्य कुशलप्रश्नाः तथा विदुरस्य योगसमाधिः
Chapter 33: Dhṛtarāṣṭra’s Welfare-Inquiries and Vidura’s Yogic Absorption
अदर्शनादापतित: पुनश्चादर्शनं गत: । नाहं तं वेशझि नासौ मां न च मे5स्ति विरागता
adarśanād āpatitaḥ punaś cādarśanaṁ gataḥ | nāhaṁ taṁ veda hi nāsau māṁ na ca me ’sti virāgatā ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “จากความไม่ปรากฏเขาได้ปรากฏขึ้น และแล้วก็กลับไปสู่ความไม่ปรากฏอีกครั้ง. เรามิได้รู้จักเขาโดยแท้ เขาก็มิได้รู้จักเรา; และในเรานั้นไม่มีไวรากยะ—ความคลายกำหนัดภายใน.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Liberation is not gained merely by witnessing a liberated being or a mysterious appearance; the decisive inner qualification is virāgatā (vairāgya), dispassion and detachment. Without that inner renunciation, one remains bound even if one has seen extraordinary phenomena.
A mysterious person appears from an unseen/unmanifest state and disappears again. The speaker (Vaiśampāyana, narrating) states he has no real acquaintance with that being, and admits he lacks dispassion—answering an implied question about why he did not attain the same freedom from bondage.