Shloka 14
अध्याय ३३ — धृतराष्ट्रस्य कुशलप्रश्नाः तथा विदुरस्य योगसमाधिः
Chapter 33: Dhṛtarāṣṭra’s Welfare-Inquiries and Vidura’s Yogic Absorption
अस्य नानासमायोगं य: पश्यति वृथामति: । वियोगे शोचते>त्यर्थ स बाल इति मे मति:
asya nānā-samāyogaṃ yaḥ paśyati vṛthā-matiḥ | viyoge śocate ity arthaḥ sa bāla iti me matiḥ ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “ผู้ใดเห็นว่าอาตมันมีการประกอบสัมพันธ์กับกายหลากหลายอย่างแท้จริง ผู้นั้นมีความเข้าใจอันเปล่าประโยชน์. และผู้ใดเศร้าโศกเกินประมาณเมื่อเกิดการพรากจาก ในทัศนะของเราย่อมเป็นเพียงเด็ก.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Mistaking the Self as truly born, destroyed, or repeatedly bound to bodies is a sign of misguided understanding; excessive grief at separation reveals spiritual immaturity. The verse urges discernment and steadiness in the face of loss.
In Vaiśampāyana’s narration, a reflective teaching is given to frame death and separation: the wise do not collapse into sorrow, because they do not confuse bodily change and separation with the true nature of the Self.